خبر، ناگهانی می رسد. در دنیای مجازی است که مطلع می شوم، اما خبر حقیقت دارد: قیصر امین پور رفت که رفت...

چه سخت و باورنکردنی ست. دلم نمی خواهد باورش کنم؛ به دنبال منبع خبر می گردم. دوستی مجازی باز مطمئن از خبر، نهیب می زند که تلویزیون هم گفته... و درست همان لحظات است که تیتر سومین عنوان خبر در سایت فردا نیوز به چشمم می خورد... خدایا!

ناگهان خیل شعرهای زیبایش که عمری زمزمه می کردم، همه با هم هجوم می آورند و همین سبب می شود دست به قلم شوم و از او بنویسم. از او که به خوبی با هنر مثال زدنی اش، آیینش را پاسدار بود.از او که از کودکی می شناختمش. آن وقت ها منظومه ی ظهر روز دهم برایمان زیباترین روایت از کربلا بود و بهترین هدیه ی آن سال هایم، کتاب همین منظومه بود. بعدها بیشتر نامش را در زیر شعرهای مورد علاقه ام می دیدم و هنوز هم... .

اما حالا ... او رفته است و ما مانده ایم و افسوس که حسرت و اندوه ابدی مان نیز، او را باز نخواهد گرداند.

***

مولا جان!

دیر زمانی نیست که یکی از شعرهایش را به مناسبت ایام ولادتت در باغ صد خاطره برای چندمین بار خواندم...

چقدر با هم می خواندیم و خواهیم خواند:

"با من بگو که آیا من نیز

در روزگار آمدنت هستم...؟؟؟"

او هم رفت و نیامدی... .

آقاجانم!

بس نیست انتظار...؟

می دانم که ما آماده نیستیم که تو هنوز نیامده ای، اما... نگذار انتظار ما هم بی جواب بماند...

پی نوشت:

-عنوان مطلب از نام یکی از شعرهای آن مرحوم گرفته شده است. "هر روز بی تو روز مبادا ست"