به خود می آیی. شب اول مهمانی شده و تو که هنوز پس از دو ماه تدارک، آماده نشده ای، آن قدر شرمنده ی روی میزبانی که نمی دانی با چه رویی وارد شوی؟  میزبان خوب، که این پا و آن پا کردنت را می بیند، باز هم خود پیش دستی می کند و دستت را می کشد و می گوید: "امشب هم بیا... این مهمانی، خوب و بد ندارد؛ همه دعوت اند. فرصتی عظیم برای جبران هر آن چه کرده ای و هرچه کم نهاده ای." از شرم لرزه بر اندامت می افتد... ناخود آگاه بر لبانت جاری می شود: الهی العفو...

شب جمعه است که این ماه رونمایی کرده... . نوایی از ذهنت می گذرد:

اگر برآید ماه شب ما                        به سر رسد این تاب و تب ما

بغض گلویت را آزار می دهد؛ به دلت می افتد که باز هم او وساطتت را نزد میزبان کرده. پایت سست شده. می افتی و صورت به خاک می سایی و التماسش می کنی قدم بر سر ناچیزت نهد... .

مفاتیح را می گشایی؛ دلت می خواهد امشب، تنها چیزی بخوانی که نام زیبای مولایت در آن باشد و متعلق به او... چشمت به عباراتی می افتد؛ دعای افتتاح است. بغضت شکسته و اشک های روی گونه ات راز دلت را برملا می کند. گریه امانت را بریده اما هنوز می خواهی بخوانی. با شانه های لرزان بلند بلند می خوانی:

أللهُمَ إنّا نَشکُو إلَیکَ فَقدَ نَبیِّنا صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ آلِه وَ غَیبَةَ وَلیّنا وَ کَثرَةَ عَدُوّنا وَ قِلّةَ عَدَدِنا و شِدّة الفِتَنِ بِنا وَ تَظاهُرَ الزَمانِ عَلَینا...

خدایا! به تو شکوه می کنیم از فقدان پیامبرمان-صلی الله علیه و آله- و غیبت ولی و امام زمانمان و کثرت دشمنانمان و کمی تعدادمان و شدت فتنه های وارده بر خود و هجوم زمانه بر ما...