یا زینب الرضا -علیهماالسلام-!

چند ماه پیش بسیار بی معرفت به آستانت مشرف شدم. اون وقت هم مثل امشب دلم خیلی شکسته بود. روزگار بدجوری به بازی ام گرفته بود، درست مثل همین حالا. اما من، من روسیاه بی لیاقت... . روم نمی شه که بگم با چه حال و هوایی برای وداع رفتم. تا وقتی محتاجیم، حواسمون رو جمع می کنیم که دست از پا خطا نکنیم. هرچی دعا و ذکر و نماز و ... بلدیم رو انجام می دیم. اما همین که مشکل حل شد، یا حتی نشد و فکر کردیم دیگه نمی شه، همه چیز فراموشمون می شه. یادمون می ره که هرچی داریم از وجود پربرکت شماست. به یمن حضور مبارک شما فضای این سرزمینی که توش نفس می کشیم، مقدس شده. آره، ما همین قدر، قدرناشناسیم و همین قدر بی معرفت... .

چند روزی هست که ناخودآگاه هوای رفتن به قم رو کردم. خانم بزرگوار! بطلب، هرچند می دونم خیلی نالایقم... .

آقا جانم! مهدی جان!

آجرک الله...

به فدای شال سیاه عزایت...